یا رب المهدی

 "گذر ثانيه ها را مي نگرم،

 و در انتظار عبورت ....

 خيره مي شوم ......

 ساعت هم در انتظار آمدنت، مثل من آئين دوازده امامي دارد..."

"چقدر انتظار سخت است! نمی دانم تا به حال انتظار کشیده اید؟ ولی هر درنگی انتظار نیست. انتظار یعنی محتاج یک چیز بودن و نداشتن و صبر برای حصول آن. پس سه راس مثلث انتظار؛ "احتیاج"، "فقدان" و "صبر" خواهد بود. هر کدام از این سه راس اگر در معنای کامل واقعی خود منظور نشود، مفهوم نادرستی از انتظار خواهیم داشت.

اول احتیاج است با تمامی وجود. نه احتیاج نسبی. احتیاج به اصل مطلوب و نه غیر از آن. چنانچه غیر از مطلوب چیز دیگری نتواند حاجت تو را برآورد. اگر احتیاج به مطلوب مطلق نباشد، انتظار، معنای کاملی ندارد.

دوم فقدان مطلوب است. چه اگر آن چیز را داشتی، دیگر احتیاجی وجود ندارد. البته نمی‏توان گفت هر احتیاجی ناشی از فقدان مطلوب است.

سوم صبر است. اگر در حالت فقدان مطلوب محتاج آن باشی ولی شوقی برای صبر کردن نداشته باشی، در واقع انتظاری هم نداری.

پس انتظار یعنی با تمام وجود محتاج باشی، چنان که چیزی جز مطلوب احتیاجت را رفع نکند، و در عین حال در آن لحظه مطلوب وجود نداشته باشد و با تمام اینها صبر کردن برای حصول مطلوب. اما اگر در انتظار چاره‏ای جز صبر کردن نداشتی و تاب و توان صبوری هم نداشته باشی، باید امیدوار باشی. امید چاره‏ی صبر کردن است. این که می گویند انسان به امید زنده است یعنی همین. امید چیزی نیست که همیشه تو را به هدفت برساند.

در انتظار که با صبر توام شده است، امید است که تو را در این راه دشوار شکیبا می کند و به تو نیرویی می دهد که بتوانی طاقت بیاوری. امید به سالک و خواهنده شتاب نمی‏دهد، بلکه او را به موازات گذر زمان همراهی می کند، همچون موزیک متن که تماشای فیلم را برای بیننده آسانتر می کند.

جان کلام اینکه: هر انتظاری، باید احتیاج مطلق برای رسیدن به مطلوب را در پی داشته باشد. تنها راه این انتظار صبر، و تنها کمک کننده به این صبر امید است، که آن هم می باید در معنایش دقت کرد."

و حدود 1170 سال از آغاز امامتش می‏گذرد اما در پس پرده‏ی غیبت؛ و چه زمان این غیبت به اتمام می‏رسد و این انتظار به سر می‏آید؟! انشاءا... که سال 87، سال پایان انتظار و رسیدن به مطلوب باشد...

پی‎نوشت 1: متن آورده شده در بالا از کتاب "حرمان حور" (دست‏نوشته‏های شهید احمدرضا احدی، نفر اول کنکور تجربی سال 64) انتخاب شده بود. گرچه سن کمی داشته اما وسعت نگاهش تأثیرگذاره!

 
پی‏نوشت 2: بالاخره قدم رنجه فرمودیم و رفتیم دانشگاه جهت اخذ گواهی موقت پایان دوره کارشناسی. جالب این بود که تو آخرین روز کاریه دانشگاه تو سال 86 این اتفاق افتاد، شکر.

 یا مُحَوّل الحَولِ وَالاَحوال

دلواپسی‏هامو بگیر از من......غم‏هاتو ای آینه؛ حاشا کن
قدری بخند و روشنی‏ها رو.....تو چشم خیس من تماشا کن
تو سال‏ها هم‏زاد من بودی......تصویری از دیروز و امروزم
همّت کن و یاری کن، بگذار...........تا مهربونی رو بیاموزم
آینه؛ ای همسایه؛ کاری کن.....تا ساعتی پیش تو بنشینم
جز سایه‏سار مهربون تو........چیزی نه می‏خوامو نه می‏بینم
یک عمر دنبال چه می‏گشتم؟!.....در جاده‏های بی‏سرانجامی
یک عمر گشتم تا که فهمیدم......تو سایه‏بون خستگی‏هامی

- از اين ویژگی شعر خوشم مياد كه مي‏تونم هرجور كه دوست دارم و بر اساس هر حسي كه دارم، تعبير و تفسيرش كنم.

اين شعر رو هم هميشه با صداي اصفهاني شنيده بودم و زمزمه كرده بودم، امروز فهميدم شاعرش "سهیل محمودیِ"! وقتي از رو متنش مي‏خوندمش، دو بيت آخرش منو ياد اين بيت انداخت:

"آب در كوزه و ما تشنه لبان مي‏گرديم......يار در خانه و ما گرد جهان مي‏گرديم"

پي‏نوشت: يه مدت بود كه كمتر شعر مي‏خوندم، الان بهتر شدم، با وجودي كه كارها سنگين شدن و وقت آزاد ندارم، اما نياز به خوندن، به خصوص شعر رو بيش از گذشته احساس مي‏كنم و نمي‏تونم با بهانه‏ي كار زياد و درس، از خيرش بگذرم.

يا فرقان

خب ديگه؛ چيزي تا انتخابات نمونده (24 اسفند، جمعه‏ي همين هفته)؛ قراره مردم عزيزمون به پاي صندوق‏هاي رأي برن و از بين نامزدهاي انتخاب شده! (ببخشید، تأييد صلاحيت شده) انتخاب اصلح خودشون رو به صندوق بياندازن. انشاءا... كه چنين شود و مجلس هشتم، مجلسي مردمي بشه و ... آمين.

یا غایت آمال العارفین

شنبه از مشهد برگشتیم. همه چیز خیلی خوب بود اما حیف که خیلی کوتاه بود؛ همش عین یه رویای شیرین که زود به پایان برسه. روز آخر اصلاً دلم نمی‏خواست برگردم. بیشترین نگرانیم این بود که آیا دوباره مرا به اونجا راه خواهند داد؟! دلم می‏خواست بیشتر می‏موندم و بیشتر استفاده می‏بردم, اما دریغ! با همه‎ی این اوصاف برای مثل منی، همان یه ذره هم دنیایی بود. خدایا شکرت، جداً ممنونتم امام رضا.

- تو اکثر سفرهای بین شهری که تنها می‏رفتم (از مبدأ تهران به شهر محل تحصیل و بالعکس) همیشه ترجیح میدادم دور و ورم بچه‏ی کوچیک نباشه، چون اصلاً حوصله‎ی بی‏تابی و سر و صدای بچه رو نداشتم، اما تو این سفر یه همسفر کوچولو داشتم که کلی با هم رفیق شده بودیم، شیرین و دوست داشتنی بود، اسمش رو که ازش می‏پرسیدی می‏گفت؛ زینب سادات. کلی با اون چیزی که از خودم میشناختم فرق کرده بودم، خیلی وقتا بغلش می‏کردم و با هم بازی می‏کردیم، حتی گاهی وقتا که بی‏تابی می‎کرد آرومش می‏کردم، الان که دارم اینا رو مینویسم خیلی دلم هوای زینب سادات رو کرده، خدا حفظش کنه و واسه پدر و مادرش نگه داره.

این نوشته از "رضا امیرخانی" رو هم قبل از رفتنم خونده بودم، برام جالب بود:

"چندين‌سالِ پيش، ايستاده بودم كنارِ مقامِ ابراهيم (در کنار کعبه) شنيده بودم كه آن‌جا اگر كسي دو ركعت نمازِ صحيح بخواند، گناهانش پاک مي‌شود . نفسم بريده بود. نمي‌دانستم كه چه بايد بكنم. رفتم پشتِ مقامِ ابراهيم و دفعتاً ديدم كه يك جاي خالي هم چسبيده به مقام پيدا است . گفتم اين‌هم نشانه ! دويدم و رفتم همان‌جا ايستادم. انگار دورخيز مي‌كردم براي آمرزش . پيش‌تر كلي با خدا كل‌كل كرده بودم كه دو ركعت نمازِ صحيح خواندن كه كاري ندارد... ايستادم به نيت كردن. زور مي‌زدم كه بگويم قربه الي‏ا...، در همين حين كنارم جايي باز شد و يك پيرمردِ دهاتي، با تنبانِ گشادِ سياه آمد و كنارم ايستاد. براي اين كه جا تنگ بود، نيم‌تنه‌اي هم به ما زد. با خودم گفتم چه‌قدر دركِ اين مردمِ عوام پايين است . نمي‌فهمند كه من الان مشغولِ چه معراجي هستم و تا چند دقيقه‌ي ديگر كه نمازم تمام شود، مانند نوزادي پاك خواهم شد و از اين اباطيل ... هنوز نيت نكرده بودم كه يارو ا... اكبر گفت و شروع كرد با لهجه‌ي دهاتي‌اش نماز خواندن. من با خودم گفتم حروف را هم از مخارج ادا نمي‌كند . خلاصه بينِ نيتِ خودم و نمازِ يارو در گشت و گذار بودم كه پيرمرد، بسم‌ا... سوره‌ي دوم را خواند. بعد خيلي آرام همين‌جور كه اشك از چشمانش مي‌ريخت ،تمام 83 آيه‌ي سوره‌ي ياسين را به عنوانِ سوره‌ي دومِ نمازش خواند... من نماز نخوانده، جل و پلاسم را جمع كردم و زدم به چاكِ جعده..."

 

گرچه همیشه سعی‏ام این بوده که هیچ‏وقت تو قالب اول شخص این ماجرا نباشم، اما فکر کنم خیلی وقتا هم از دستم در رفته، تازه امثال این شخصیت هم اطرافم کم نیستن؛ چطور می‏تونیم یه راحتی از ظاهر آدما قضاوت کنیم؟ چرا گاهی اینقدر از خود متشکر میشیم؟ چرا...؟؟

يا مجيب الدعوات

باورم نيست ز بدعهدي ايام هنوز......قصه‎ي غصه كه در دولت يار آخر شد

باورم نميشه؛ هنوز يك ماه هم از اون پست دلتنگيم نگذشته، نميدونم حساب و كتاب خدا چه جوريه، اما هر چي كه هست، ما كه ارادت داريم، همه جوره. ميگن اسمت تو ليست نوشته شده؛ قراره برم پابوس امام رضا، زيارت امام غريب، امام رئوف.

السلام عليك يا علي ابن موسي الرّضا

فكر كنم از دعاي دوستان باشه، چون هر چي ميگردم هيچ حركت خاصي تو كاراي اخيرم پيدا نميكنم. گرچه تا راه نيافتادم و به حرمش وارد نشدم، باورم نميشه.

اين‏قدر از آخرين زيارتم گذشته كه انگار اولين باريه كه دارم ميرم، (فكر كنم آخرين بارع سوم دبيرستان بودم كه با بچه‏هاي مدرسه رفتيم) 

ياد اولين نگاهي كه به گنبد خضراء انداختم، ميافتم، ياد اولين نگاهي كه به كعبه انداختم، ميافتم و ... يادش بخير.

- روايت شده وقتي مي‏خواي وارد حرم بشي، بايد اذن دخول بخواي (أادخل يا حجه الله؟)، بعد به درونت مراجعه كني، اگه تحولي بوجود آمده باشه، اجازه داده شده. يعني به منم اجازه ميدن؟! يعني ميشه..؟! (لطفاً دعا بفرماييد)

پي‏نوشت: ميخواستم دقيقاً قبل از رفتنم يا بعد از برگشتنم آپ (Up) كنم اما طاقت نياوردم. اگه خدا بخواد اربعين رو اونجاييم؛ هيچكدوم از همسفرهام بجز مادرم برام آشنا نيستن، اميدوارم كه همسفر خوبي براي همشون باشم.

و اينكه، گرچه به دعاي خير محتاجم، اما اگه پام به حرم برسه دعاگوي دوستانم هستم كه الجار قبل الدار.

يا حق!