یا حق!

ماییم و نوای بی نوایی ... بسم الله اگر حریف مایی

گفته بودی بنویسم، و من، چندباره آمدم تا بنویسم، برای تو، برای خودم و هرآنکه ذره‏ای انصاف در وجودش مانده بود و نه برای آنکه منتظر است تا کسی چیزی بنویسد و آن‏طور که دوست دارد بهره‏برداری کند و یا آنکه بر چشم و گوش‏اش مهر خورده.

آمدم اما نشد، نتوانستم. نه ذهنم و نه انگشتانم یاری‏ام نکردند، حتی دکمه‏های کیبرد هم! جملات و کلمات که از هم گریزان!

به هرحال، امشب آمدم، آمدم تا سکوت بشکنم تا کمی شرح بگویم و خواسته‏ی تو را لبیک گفته باشم.

و الا تو خود بهتر میدانی که سکوتم از جنس سکوت رضایت نبوده.

میدانم که میدانی این روزها که ننوشتم و حتی قبل‏ترش چه‏ها رفت و چه‏ها شد، قصد گفتن از آنها را ندارم، اما تصور نکن که نگرانی‏ها و دلتنگی‏ها از بین رفته یا به این راحتی‏ها از بین میرود.

حق بده که نگران باشم.

نگران شکافی که بین مردم به وجود آمده، نگران زخم‏هایی که باید بخیه بخورند، باورهایی که ترک خوردند و دل‏هایی که شکستند. نگران اعتمادهای از دست رفته، نگران اشک‏هایی که ردّشان بر گونه‏ها مانده، نگران آنانکه از خنده خالی شدند، نگران بغض و خشم‏های پدید آمده، نگران غرورهای زخمی شده، نگرانِ شک‏ها، کم آوردن‏ها، دل‏زدگی‏ها، گیج شدن‏ها و کلافگی‏ها، نگرانِ امیدهای ناامید شده، نگرانِ...

میدانی؟!

"من دلم میسوزد، که قناری‏ها را پر بستند، كه پر پاك پرستوها را بشكستند.

و كبوترها را؛ آه، كبوترها را ...و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد."

من در این میان پر بودم از دردهای مردم زمانه!

روزهایی که پر بودم از حس‎های متناقض (گمانم همچنان هم این حال، همراهم باشد)، گاه پر از امید و گاه دلزده از همه جا. گاه به عرش ميروم و گاه به زير فرش. گاه خنده و گاه اشكي كه امان نمي‏دهد.

روزهایی که گذشت چشم تیز میکردم و دقیق میدیدم تا ثبت شود برای آنکه اگر روزي روزگاری گذشت و زنده بودم، یادم مانده باشد که خرداد ۸۸ چه خرداد پر حادثه‏ای بود، که چه‏ها اتفاق افتاد و چه‏ها کردند و چطور.

اين روزها بیشتر میخواندم، قرآن میخواندم كه آرام بگيرم، كه خدايي با بنده‏اش حرف بزند...

و تاریخ مي‏خواندم! تاریخی که صدباره شنیدم بودم، دقیق‏تر مرور میکردم، از صدر اسلام تا همین ۱۰۰ ساله‏ی اخیر خودمان. تاریخ مي‏خواندم تا بدانم چه ها رفته و چه جالب است تکرار تاریخ.

این روزها خود را غرقه میکردم در ادبیات و با شعرا و شعرهایشان هم‏نوا میشدم!

با اخوان و مصدق و حتی نیما و شاملو و سهراب و با هرکه همراهیم میکرد همراه میشدم!

با آهنگ‏ها هم‏راه میشدم و هم‏صدا!

آنجا که اخوان میخواند؛

"سه ره پيداست:

نوشته بر سر هر يک به سنگ اندر،

حديثي که‌ش نمي‌خواني بر آن‌ديگر.

نخستين: راه نوش و راحت و شادي.

به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادي.

دو ديگر: راه نيمش ننگ، نيمش نام،

اگر سر برکني غوغا، وگر دم درکشي، آرام.

سه ديگر: راه بي‌برگشت، بي‌فرجام.

بيا ره توشه برداريم،

قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم،

ببينيم آسمان «هرکجا» آيا همين رنگ است؟"

اینجا بشنوید و اینجا کاملش را بخوانید!

یا آنجا که میگوید: "باغ بی‏برگی که میگوید که زیبا نیست؟

                       داستان از میوه‏های سر به گردون‏سای اینک خفته در تابوت پست خاک میگوید.."

یا آنجا که نیما میخواند: "بر بساطی که بساطی نیست ...

                                                              قاصد روزان ابری داروگ! کی می‏رسد باران؟"

تو هم بخوان برایم... تا بعدتر بیشتر بخوانم برایت و بیاورم آنچه را خواندم و هم‏نوایش شدم.

نازنین یار!

آمده بودم تا سکوتم را بشکنم و خواسته‏ات را لبیک گفته باشم و بگویم‏ت که بیا دست هم گیریم و دعا کنیم، و دل‏خوش کنیم که میشود قربانی وحشت منحوس نشد (*) که میشود جوانه امید را در دل‏ها زنده نگه داشت، که خدای ما مهربان و دادگر است!

سر آخر بگذار یک حسی که در من است را هم برایت بگویم، حسی که مصدق قشنگ بیان‏ش میکند:

"من مرغ آتشم!

می‏سوزم از شراره‏ي این عشق سرکشم.

چون سوخت پیکرم،

چون شعله‏های سرکش جانم فرو نشست،

آن‏گــاه، باز از دل خاکستر،

بار دگر تولد من،

آغاز می شود.

و من دوباره زندگیم را،

آغاز می‏کنم...

پَـر بـاز می‏کنم...

پــرواز می‏کنم...

پــرواز می‏کنم..."*

پی‏نوشت: شعر عنوان از دومین آهنگ این آلبوم (متن شعرها) گرفته شده. توصيه ميكنم بشنويد و تأمل كنيد.خودم كه اين روزها زياد مي‏شنوم و هم‏نوايشان ميشوم.