بانوی من!به یمن میلادت، ذره ذره، نور می‏شوم و قطره قطره، حضور.
و دل را به سرای کرامت‏ات دخیل می‏بندم،
تا در روز مقدس تولد تو با دست‏های پاکت تطهیر شوم.
دست گیری کن بانو!که دستانم خالی‏ست و چشمانم به امید عنایتی...

"میلاد بانوی آب و آیینه، حضرت فاطمه معصومه، مبارکتان باد."

√ کریمه (با کریمان کارها دشوار نیست)

√ به حرم ره‏ام ندادند... (یاددداشت پارسال خودم)

√  نجوا با کريمه اهل بيت عليهاالسلام (شنیدنی‏ست...)

√ تابش شمع و چراغ و کهربای نورها؛ آمد کنون (دل‏نوشته)

√ مدیحه و مولودی برای کریمه آل طه + اشعاری برای ایشان

√ ویـژه‎نـامه‏ی میلاد حضـرت معصـومه سلام‏الله‏علیها (سایت تبیــان)

√ ویژه‎نامه‏ی ولادت حضرت فاطمه معصومه سلام‏الله‏علیها (سایت آوینی)

و امروز روز دختر نام گرفت، تا شاید دختران‏مان قدر خودشان را بیشتر بدانند و دیگران هم توجه بیشتری بهشان کنند، البته، توجهی ارزشمند.

و گفتند که؛ هر انسانی تبسمی از وجود خداوند است.

                                    پس روز دختر؛ به تبسم های زیبای خداوند، مبارک باد. 

یا مُستَعان

"به زودی پدر و مادر تامی که اخیراً از هم جدا شده بودند، برای مذاکره درباره درس‏های عقب افتاده و رفتار ناشایست فرزندشان به مدرسه می‏آمدند. هیچ‏کدام نمیدانستند که دیگری نیز دعوت شده شده است.

تامی، تک فرزند، همیشه شاد، مایل به همکاری و شاگردی نمونه بود. چگونه میتوانستم والدینش را قانع کنم که نمرات بد اخیر او، واکنش قلب شکسته‏ش او نسبت به جدایی آنهاست؟!

مادر تامی وارد شد و روی یکی از صندلی های نزدیک میزم نشست. بلافاصله پس از او، پدر تامی هم سر رسید. عالی بود! حداقل آنان به وقت توجه داشتند. نگاهی متعجب و حاکی از خشم بین‏شان رد و بدل شد و بعد به عمد یکدیگر را نادیده گرفتند.

همچنان که درباره رفتار و درس تامی توضیح میدادم، دعا میکردم که سخنانم آنان را به هم نزدیک کند و بفهماندشان که چه بر سر فرزندشان می‏آورند. ولی به هرصورت، کلمات رسا نبودند.

من، صفحه کاغذی مچاله شده را که قطراتی اشک روی آن ریخته بود د گوشه‏ی میزش پیدا کرده بودم. بر هر دو روی کاغذ یک جمله، بارها و بارها تکرار شده بود.

در سکوت آنرا صاف کردم و به مادر تامی دادم. او آنرا خواند و بی کلامی به دست شوهرش داد. او اخم کرد. بعد صورتش باز شد. بعد زمانی نسبتاً طولانی کلمات را خواند.

سرانجام کاغذ را تا کرد و در جیبش گذاشت و دست همسرش را که به سویش دراز شده بود، گرفت. مادر تامی همچنان که اشک‏هایش را پاک میکرد، با تبسم به او نگاه کرد. چشمان من هم لبریز از اشک شده بود.

خداوند به روش خودش به من کمک کرد تا آن خانواده را دوباره با هم آشتی بدهم. او مرا راهنمایی کرد تا به نامه‏ای دسترسی پیدا کنم که نشانه قلب آزرده‏ی آن کودک بود و با آن صدای آن کودک را به گوش والدین‏ش برسانم.

روی آن کاغذ نوشته بود: «مادر عزیزم.... پدر عزیزم.... من شما را دوست دارم... من شما را دوست دارم....»"*

      * برگرفته از کتاب "غذای روح"

هشتم اکتبر، روز جهانی کودک بود. روز جهانی‏ای که شعار سال‏ش شد: «به کودکان گوش کنیم»

از چند روز قبلش میخواستم با یه پست کودکانه برای این روز یادی ازش کنم اما نشد. کلمات نچسبید به هم و اصل ترش به حس ها.

اینجا پیشنهاد کرده بود: "شعار روز جهانی کودک ام‌سال را، بندهای پیمان‌نامه‌ء جهانی حقوق کودک را، تصاویر پوسترهای پایین را، و یا هرچیزی را که به کودکان مربوط است و خودتان دوست دارید، در طول این چندروز در وبلاگ‌هاتان تکرار کنیم. دربارهء کودکان و حقوق‌شان بنویسیم. برای کودکان بیمار دعا کنیم... به کودکان گوش کنیم."

و اینچنین شد که دلم خواست این داستان رو روایت کنم. برای پدر و مادرهای فردا، یا امروز. برای کسایی که دور و اطرافمون هستن و کم نیستن. بچه‏های زیادی که به خاطر رابطه‏های پدر و مادراشون روح خدشه داری دارن.

"به کودکان گوش بدیم."

اینجا و اینجا و اینجا رو ببینید و اگه خواستید شما هم کاری کنید، دیر نشده هنوز!

این رو هم بخونید. خصوص اونهایی که عادات بد دارن، چیزی مثل سیگار کشیدن. جالبه! (کوتاه‏)

از کودکان بیاموز، این و این و این رو هم بخونید. (کوتاه‏)

برای کودکان بیمار دعا کنیم... چشم که باز کنیم کم نیستن، حتی تو همین وبلاگستان هم نشونه‏هاشون هست.

پی‏نوشت۱: بچه که بودیم، واسه روز جهانی کودک کلی ذوق و شوق داشتیم. تنظیم میکردن رو روز جمعه و از صبح تا شب کارتون. ما هم که از پای تلویزیون تکون نمیخوردیم. یادش به خیر. اینجا یه عالمه از اون کارتون‏های کودکی‏های دوره‏ی خودمون رو لااقل، جمع کردم که البته اضافه هم میشه. دیدن‏شون خالی از لطف نیست.

اینم آهنگ لالایی.

یهو دلم هوای کانون پرورش فکری و کلی از خاطرات کودکی م و اونجا رو هم کرد. یادش به خیر.

من تاب میخورم ... برای کودک درونم و روز جهانی اش (:

پی‏نوشت۲: بچه ها اغلب از نی نی کوچولوهای دیگه خوششون میاد. حتی از عکس هاشون. این یه هدیه ست به اونا واسه روزشون (فولدری از عکس‏های بچه کوچولوها که به مرور اضافه هم میشه و البته بین بزرگترها بیشتر طرفدار داره گویا.)

پی‏نوشت۳: یه بار پیچک وبلاگ های کودکانه - مادرانه رو مروری کرده بود. دیروز کلی گشتم تا پستش رو بیابم و اینجا هم ازش بگم. (میتونین اینجا ببینیدش) اما اینجا اضافه میکنم که الان وبلاگ‏های پدرانه هم خوب دارن رشد میکنن و این برای من به شخصه جالبه. پیشنهاد میکنم اگه تا حالا خواننده وبلاگ‏های مادرانه نبودین به وبلاگ خانم شین و مادرانه حتماً سری بزنین! اینجا رو هم ببینین.

حاشیه‏نوشت توضیحی: شب های جمعه این بلاگفا قاط میزنه، الان چند هفته ست. واسه این نشد به موقع این رو بیارم. تازه میخواستم به یه سری دوستان هم سر بزنم که نشد. میرسم خدمت تون حتماً. فعلن عذر تقصیر و شرمندگی من رو داشته باشین.

یا وَلیَ الْحَسَنات

این شعر و نواش رو بسی دوست دارم، شنیدنی‏ست.

منم سرگشته‌ی حیران‏ات ای دوست …. کنم یکباره جان قربان‏ات ای دوست

تنی نــاسـاز شـوق وصـل کـوی‏ات ..... دهم سر بر سـر پیمانت ای دوست

دلــی دارم در آتــش خـــانه کــــرده ...... میـــان شعـــله‏هـــا، کـاشانه کـرده

دلـــی دارم که از شــــوق وصـــال‏ات ..... وجـــودم را ز غـــم ویـــــرانه کــرده

مـــن آن آواره‌ی بشــکسـته حــالـم ...... ز هجـــران‏ات بــُـتــا رو،  بـــــر زوالـم

منــم آن مـــرغ ســـرگــردان و تنهـا ..... پریشــان گشته شد یکبـــاره حـالم

سـحـر ســـر بـــر سـرسجاده کردم ..... دعــــایی بهــــر آن دل‏داده کـــــردم

زحسرت ساغر چشمانم ‌ای دوست ..... لبـــانت یکســـره از بــــاده کــــردم

دلا تــا کـــی اسیـــر یـــاد یـــــــاری؟ ...... ز هجــــر یــــار تـــا کــی داغـــداری؟

بگــو تـــا کــی ز شــوق روی لیـــلی ..... چـــو مجنـــون پـــریشــان روزگـاری؟!

پـــریشـــانم، پــریشـــان روزگــــــارم ...... مــن آن ســرگشته‏ی هجــر نگارم

کنــــون عمـــریست بـا امید وصـلت ....... درون سینـــه آســـــایــش نــــدارم

ز هجـــرت روز و شـب فــریـــاد دارم ........ ز بیدادت دلـــی نــاشــــــاد دارم

درون کوهــســـار سیـنـه‏ی خــــود ...... هـــزاران کشـــته چـون فـرهاد دارم

چــرا ای نــــازنیــنم بـــی وفـــایی؟! .... دمـــادم بــــا دل مـــن در جفــایـی؟!

چــــرا آشـفــته کــــردی روزگــــــارم؟! ..... عـــزیــزم دارد این دل هـــم خدایی

 هفته اول مهرماه رو هفته دفاع مقدس اسم گذاشته بودن، دلم میخواست چیزی بنویسم و اینجا بیارم، شاید به خاطر یه حس دِین یا چیزی شبیهِ این. تمام هفت روزِ نامگذاری شده گذشت و نتونستم، پاره خط هایی هم که نوشته بودم رو قابل اینجا گذاشتن و عمومی کردن نیافتم، این شد که تقریباً بی خیال شدم تا اینکه این رو ته یادداشت عطی خوندم: "این هم سهم ما از هفته ی تمام شده و ناشدنی دفاع مقدس!"

انگار چیزی درونم آتیش گرفت و باعث شد بیام اینجا و این آهنگ (آهنگ "ای دوست" با صدای حسین کشتکار بوشهری) رو که دوسش دارم و وصف حالی هم هست رو اینجا بیارم. شاید به این شکل بتونم دلم رو خوش کنم که منم سهم خودم رو دادم. 

البته توی گوگل ریدرم هم یه فولدر ساختم و چندتایی لینک مرتبط رو به اشتراک گذاشتم. میتونید از اینجا ببینید. گمونم ارزش داشته باشه چند لحظه‏ای وقت بگذارید.

- ویژه نامه‏ی "هفته‏ی دفاع مقدس"؛ سایت آوینی

- هنر و ادبیات دفاع مقدس    - خاطرات دفاع مقدس    - سرودهای حماسی

- یادداشت های مرتبط خودم:  - ما ز بالاییم، بالا میرویم؟!

                                        - معراجیان از شط خون پرواز کردند

یا مَنْ قَولُهُ حَق

"نمی‏دانم چه می‏خواهم بگویم؛

                             زبانم در دهان باز بسته است

          درِ تنگ قفس باز است و افسـوس

                         که بال مرغ آوازم شکسته است

                                                  نمی‏دانم چه می‏خواهم بگویم؛

                                                                   غمی در استخوانم می‏گدازد

                                                    خیال ناشناسی آشنارنگ

                                                                  گهی می‏سوزدم؛ گه می‏نوازد

گهی در خاطرم می‏جوشد این وهم

                                   - ز رنگ‏آمیزی غم‏های انبوه-

   که در رگ‏هام، جای خون، روان است

                                      سیه داروی زهرآگین اندوه

                                                      فغانی گرم و خون آلود و پر درد

                                                                   فرو می‏پیچد اندر سینه تنگ

                                                    چو فریاد یکی دیوانه‏ی گنگ

                                                              که می‏کوبد سر شوریده بر سنگ

سرشکی تلخ و شور، از چشمه‏ی دل

                نهان در سینه، می‏جوشد شب و روز

             چنان مار گرفتاری که ریزد

                   شرنگ خشم‏اش از نیش جگرسوز

                                                  پریشان سایه‏ای آشفته آهنگ

                                                                     ز مغزم می‏تراود گیج و گمراه

                                                   چو روح خوابگردی مات و مدهوش

                                                              که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه‏ام دردی‏ست خون‏بار

                 که همچون گریه می‏گیرد گلویم

    غمی آشفته، دردی گریه‏آلود

                نمی‏دانم چه می‏خواهم بگویم..."

                                                               شعر "درد گنگ"، از: "هوشنگ ابتهاج"

                                                                       بشنوید: با صدای "محمداصفهانی"

پی‏نوشت: قبلاً گفته بودم که خیلی وقت‏ها شعرها بهتر وصف حال تو را میگویند. داره نزدیک به یک هفته میشه که میخوام بنویسم و نمیتونم، این شعر شاید بهترین وصف حال برام باشه!

- اگه دوست داشتین این گوگل ریدر ما رو هم دنبال کنین، کنار صفحه اضافه‏ش کردم. ببینید.