نجــوای مـن

یک جرعه آسمان، مهمان "تو" گشته ام

najvaye-man — Tue, 24 Nov 2009 15:29:18 GMT

یا عِصْمَةَ الْخآئِفِ الْمُسْتَجیر

صدایت زد: "اى رهـاکـنـنـده‏ ی اسـیـر در زنـجـیـر، اى روزى دهـنـده‏ی کـودک خردسال و اى پناهِ شخص ترسانى کـه پـنـاه جـویـد..."

و مگر من غیر از آن اسیرِ پای در زنجیرم؟ دست و پایم را که در زنجیر نفس و دنیایند، نمی بینی؟

مگر من غیر از آن طفل خردسالم که گر تو یاری اش نکنی، بی چیزترین، بی کس ترین و بی روزی ترین خواهد بود...

باور کن که آن شخص ترسان و پناه جو هم من هستم... تو خود بهتر میدانی... آن زمان که پناه جستمت را یاد داری؟ اشک هایم هنگام خواندنت به نام "مجیر" را چطور؟ ... آری، من آنم که ترسان، پناه می جوید...

حالا مانده ام که چگونه مرا بار داده اند... دعوتم کرده اند به یک جرعه آسمان... گفتند بیا و تو هم از این باران رحمت بهره ای گیر... بیا و شریک شو...

مگر نمی دانستند که دستانم خالی تر از خالی ست و زبان و انگشتانم عاجز از وصف "تو" و هم نوایی با "حسینِ تو"؟!

تویی که بی شریکی و حسین‏ی که از ذریّه محمد است که درودت بر او و خاندانش باد..."

حسینی که از عرفه قدم در راهی گذاشت که هنوز از پس سالها و قرن ها، در یادها مانده و بر سر زبان هاست...

میدانستند و میدانم که مرا یارای این هم نوایی و این سخن گفتن نیست، اما قرار بود که این خاندان، تعلیم کنند، که دستانِ این طفلکان بگیرند و زبان بیاموزندشان...

و همگان دیده ایم؛ باران رحمت بی حسابت را که همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغ ات را که همه جا کشیده....

میدانیم که پرده‏ ی ناموس بندگان به گناه فاحش ندری که تو ستارالعیوبی...

و حالی، این بنده ی پریشان روزگارت را به عرفه خوانده اند...

شنیده ام که در آن روز، حتی کودکانِ در شکم هم از فضل خدای بی نصیب نمانند و سعید شوند...

پس چگونه به فضل تو امید نبرم؟ و چگونه از تو نخواهم که؛

"عطا کنی مرا بهترین چیزى را که عطا کرده اى و داده اى به یکى از بندگانت،

چه آن نعمتى باشد که مى بخشى، یا احسان هایى که تازه کنى یا بلاهایى که مى گردانى،

یا غم و اندوهى که برطرف کنى یا دعایى که اجابت کنى؛

یا کار نیکى که بپذیرى یا گناهانى که بپوشانى..."؟

که گفتند از تو کم نخواهیم که؛ "به راستى به هر چه خواهى دقیق و آگاهى و بر هرچیز توانایى."

آری، "تو آن نزدیکترین کسى هستى که خـوانـنـدت و از هـرکـس زودتـر اجـابـت کـنـى...

تو آنی که در گـذشـت از هـرکـس بزرگوارترى،

و در عطابخشى عطایت از همه وسیعتر و در اجـابـت درخـواسـت ازهمه شنواتر...

تویى بخشاینده و مهربان در دنیا و آخرت،

و براستى کسى نیست که مانند تو از او درخواست شود و جـز تـو آرزو شده اى نیست...."

و چون تو را را داشته باشم، چه خواهم؟!

می خوانمت، چنانکه شب خسته، خواب را....

"خواندمت و تو اجابت کردى... درخواست کردم و تو عطا کردى...

به درگاه تو میل کردم و تـو مـرا مورد مهر خویش قرار دادى...

به تو اعتماد کردم و تو نجاتم دادى... به درگاه تو نالیدم و تو کفایتم کردى..."

و تویی نهایت امید و خواسته ام... مرا بر خود وامگذاری...

میدانم که به جرعه ای از آسمان ات هم سیراب گردم.... دستانم را گشوده ام تا بر من بباری... تا در باران رحمتت غرقم کنی...

یا ربّ... یا ربّ... یا ربّ...

- اینها زبانِ حال شده ی فراز هجدهم دعای عرفه بود، به اجابت دعوت عطش شکنِ عزیز، میاندار هفتمین هیئت وبلاگی سبو.

- از اینجا هم میشود به یادداشت های دیگر رسید.

- عرفه ی امسال به جمعه افتاده... یادتان نرود، دعا کنید برای ظهور... دعا کنید برای شفای بیماران... اگر یادتان هم ماند، دعا کنید بر من...

یا حق!

موی سپید رو توی آینه دیدم... آهی بلند از ته دل کشیدم...

najvaye-man — Mon, 23 Nov 2009 18:59:18 GMT

یا دائِمَ البَقا

دستش رو میگیرم و کمکش میکنم، میگه: "پیر شی جوون."

صورتم رو جمع میکنم؛ بغضم میگیره، آهسته با خودم میگم: "پیر؟!"

انگار یه آن، پیر میشم، همه چیز از جلوی چشمم میگذره و بعد از ذهنم میگذره:

"گفتي که مرا پير شوي، اي پدر بيا .... نفرين كه در لباس دعا كرده‌اي ببين..."

یک زمان از ترس های زندگی ام گفته بودم.... اما همه اش را هم که نگفته بودم...

یکی از ترس هایم که این روزها مدام با منه، و بعد از دیدن نوتی روی تصویر اینجا، در من زنده شد، اینه:

بيم آن است كه تا چشم زنم پير شوم ...... خستگي آيد و پيري بنشيند بـر من...

بله، ترسی که این روزها همراهِ منه، ترس از پیری ست؛ پیر و فرتوت شدنِ جسم ام!

من از روزی که از آینه ها فراری باشم، میترسم، از اینکه روزی برسه که آینه ها به من بگن که یه زمان پوست صاف و نرمی داشتی و جوان بودی اما حالا دیگه نه، میترسم...

میدانم که شاید پیری به چین و چروک دست و صورت نباشد، و غم اصلی پیر هم حسرت عمر رفته و اینهاست، میدانم که الان هم که به اصطلاح جوان محسوب میشم شاید روح جوان نداشته باشم و اینها،

اما من دقیقاً از همون پوستِ چروکیده و دست لرزون میترسم، از چیزایی که دائم بهم تذکر بدن که تو دیگه جوون نیستی، دیگه تموم شد و رفت، دیگه نمی تونی، عمری ازت گذشته، این کارِ تو نیست، اصلاً نمیتونی....

من از روزی میترسم که هی باید بنشینم و مرگِ آشناهام رو نظاره کنم و بشم بزرگ ترِ خانواده و...

من از روزی میترسم که همه چیز همه ش بهم آلارم بدن که داری میمیری، امروز نه، فردا.

من دلم نمیخواد روزی برسه که به خاطر ترس از مرگ و تمام شدن برم سراغ انجام کارهای خوب و نیک، یا فقط از غصه ی استفاده نکردن و لذت نبردن از طولِ عمر، اون روزهای عمرم رو برم پی خوشی های زندگی، سفر و چیزهایی که دوست داشتم! یا حتی مثل سعدی بنشینم و بر عمر تلف کرده افسوس بخورم و بعد هم معتکف بشم که مثلاً آن چند روزِ باقی مانده را دریابم!

راستش قبل از این هم هیچ وقت دوست نداشتم پیر شم، حتی برای دوران پیری م هم برنامه نریختم و نخواستم که بهش فکر کنم و هنوز این حال با منه، ترجیح میدم جوان مرگ شم تا به اون مدل پیری برسم.

هرچند اصولاً خیلی چیزهایی که ازشون فراری ام سرم میاد.

- راستی؛ موی سفید هنوز هم نشانه ی پیری ست؟
اگه اینطوره که بی خیال، که این روزها پیرهای زیادی به جامه‏ی جوانی می بینم! راستش خیلی وقته که جوان های با موهای جوگندمی می بینم، حتی خودم هم موی سفید دارم.

* عنوان از یه آهنگ قدیمی گرفته شده.

حبّه های رنگارنگ...حبّه های دلتنگی...

najvaye-man — Tue, 17 Nov 2009 16:49:18 GMT

يا كاشِفَ الْكُرُوب

دلتنگی هم، گاه؛

اندازه‏ی یک حبّه قند است...

حتی شبیه حبّه قندهای رنگارنگ، که گول مان بزند...

گاه می‏افتد توی فنجانِ دلِ ما...

حل می‏شود؛ آرام آرام... بی آنکه اصلاً ما بفهمیم...

و روح مان؛

سر میکشد آن چای شیرین را...

آن حجـم دلتنگـی را.....

- توی گوگل ریدرم نوت زدم: قندهای رنگارنگ... قندهای نجوایی... قندهای دلتنگی

راستش خیــــلی به دل خودم نشست....

بعد یادم افتاد که قبل ترها هم یک نوتی روی یک عکسی زده بودم، چیزی تو مایه های همین یادداشت و برگرفته از یکی از شعرهای "عرفان نظرآهاری"...

خلاصه اینکه دلم خواست وبلاگی ش کنم، و این شد، سبب نگارش این یادداشت. (:

"مـ ـحـ ـق" به آبان پرید!

najvaye-man — Thu, 12 Nov 2009 18:56:18 GMT

يا باقياً لا يَفْنَى

م. مشیری

شاعر آب و آینه، شاعری از دیار دوستی، شاعر کلمات مهربان... می شناسی اش...

همان که؛ "بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشت و به چه حالی هم گذشت...."

همان که؛ "بال جاوديي شعر و بال رويايي عشق، مي‌رسانندش به افلاك!"

همان که؛ " دوستت دارم را، دل آویزترین شعر جهان دانست..."

همان که؛ "سخت می آزردش که چرا انسان، اين دانا، اين پيغمبر، در تكاپوهايش/ چيزي از معجزه آنسوتر/ ره نبرده است به اعجاز محبت..."

همان که؛ "در چشم او شمشیر در مشت، یعنی کسی را می توان کشت!"

همان که؛ "ریشه در خاک بود، و میگفت: «من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم/ من اینجا تا نفس باقی ست، میمانم/ من از اینجا چه میخواهم، نمیدانم! /امید روشنائی گر چه در این تیرگی ها نیست/ من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم/ من اینجا روزی آخر از دل این خاک ،با دست تهی گل بر می افشانم/ من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید؛ سرود فتح می خوانم...»"

آری، فریدون مشیری را گفتم، شاعر آرام و دوست داشتنی ام با آن لبخندش که به ذهنم مانده و آن صدای مهربانش...

فریدون مشیری به سوم آبان هفتاد و نه، به دنبال آرامش، به آن خواب جان آرام شیرین روی آورد و پرید...

√ سایت فریدون مشیری. (نگاه های دیگران‏ش خواندنی ست.)

√ مجموعه اشعارش (از سایت آوای آزاد)

√ شعر "کوچ"اش (برای خواندن و شنیدن)

√ شِرآیتم هایم تو گودر برای شاعر آرام (اینجا از بالا و اینجا از پایین)

ح. حالت

ندانم که از جناب "حالت" چه میدانید، یا اصلن می شناسیدش؟ ابوالقاسم حالت را میگویم ها!

همان که؛ معروف شد به هدهد میرزا!

همان که؛ شاعر و مترجم و محقق بــود...

همان که؛ ید طولایی در طنز داشت و سالها با "گل آقا" همکاری میکرد.

همان که؛ کلی اثر در زمینه های طنز و شعر و ادبیات و ترجمه ازش باقی مانده.

همان که؛ از گویندگان معروف قالب بحر طویل، (وزنی برای شعر که مصرع ندارد و هر بند آن، که شاید چند سطر باشد همانند مصرع ست) است و بیش از چهل بحرطویل سروده.

همان که میگفت: " بعدمرگم نه به خود زحمت بسیار دهید .... نه به من برسر گور و کفن، آزار دهید..."

آری، "ابوالقاسم حالت" هم اعجوبه ای بود در نوع خود که به سوم آبان هفتاد و یک پرید.

√ برای جناب ابوالقاسم حالت... (نوتی که توی گودر گذاشته بودم و کم شباهت به این نیست.)

√ نان به نرخ روز خور! (یک طنز خوب و شاید همیشه به روز، از جناب حالت)

√ مرد دهاتی و آسانسور (بحر طویلی طنز از جناب حالت)

ق. قیصر

و اصلاً کسی هست که نشنیده باشد که؛ "قاف حرف آخر عشق است، آنجا که نام کوچک او آغاز می شود..."؟ یا نشنیده باشد که؛ "ناگهان چه زود دیر میشود..."؟

آقای شاعر! نام تو شهره تر از قاف شده ست، میدانی؟

میدانی که آبان را به نام خود رقم زده ای برایم؟

اینجا کسی نیست که نشناسدت، پس با خودت سخن میگویم نه از خودت برای کسی...

بگذار ته دلم نماند، بگذار بگویمت؛

زود پریدی آقای شاعر، تا نگاه انداختم و آمدم بشناسمت؛ تا آمدم دل بدهم و حالش را ببرم که شاعری از جنس خودمان داریم که زبانش را می فهمیم، که زبان مان را میفهمد....لحظه عزیمت ات فرا رسید...

زود پریدی آقای شاعر...

اینجا صدایت را می شنوم و دلم بغض میکند...

رفیق ات میگوید: "گرچه من میشکنم در خود يكسر، قیصر! ... مرگ حق است، تبسّم کن و بگذر، قیصر!
مرگ، پايان كبوتر نيست، وقتي بي بال ... تا خدا پل زده اي مثل كبوتر، قيصر!..."

اما من همان؛ " قیصر، قیصر دوباره قیصر، قیصر
                     پـرپـر، پـرپـر... دوبـاره پـرپـر، پـرپـر
                     پـایـیـز گـرفـته جـان شـعــرم را بـاز
                     گل‌ها همه یک‌صدا که که قیصر، پرپر ..." را زمزمه میکنم...

و بغض دلم می ترکد....

آقای قیصر امین پور! شاعر آشنای هم نسل های من، دیگر تاریخ هشت آبان هشتاد و شش، روز پریدن ات، از یاد ماها پاک نمیشود، به این راحتی ها...

√ سایت قیصر (به یاد قیصر امین پور)

√ مجموعه اشعارش (از سایت آوای آزاد)

√ دلی سربلند و سری سر به زیر/ ازین دست عمری به سر برده ایم (برای خواندن و شنیدن)

√ شِرآیتم هایم تو گودر برای آقای شاعر (اینجا از بالا و اینجا از پایین صفحه)

√ قیصر شعر ما پر کشید (شرحی کامل از روز وداع آقای شاعر)

پ.ن: عنوان گرفته شد از ابتدای اسم سه نفر که در آبان پریدند و برایم حس ها و خاطرات خوب گذاشته بودند، سزاوار بود که هرکدام را پستی جداگانه دهم اما این عنوان ترکیبی که بر دلم خوش نشست و ذوق کردم از ساختن ش (بس که بی جنبه ام و بلد نیستم عنوان بسازم) سبب شد که همه را یک جا بیاورم.
از آنجایی هم که توی گوگل ریدر به موقع ازشان گفته بودم دیگه اینجا رو گذاشتم سر صبر!

در ضمن محمدعلی جمال زاده با آن کباب غازی که معرف حضور همه مان شده و سلمان هراتی که همیشه قرین با تصادف! در ذهنم می آید، هم به آبان پریدند.

آبان امسال هم که مسعود رسام، تهیه کننده و کارگردان خاطره ساز، پر کشید.... امیر قویدل، کارگردان و جمشید لایق، خزانه دار سریال سلطان و شبان را هم بگذار روی پریده های آبان هشتاد و هشت...
و البته استاد حسین صبحدل، مؤذنی که اذانش تا مدت ها در گوش جانمان خواهد ماند و ...

خیلی های دیگر هم به آبان پریده اند، همین بیشتر از من بر نمی آمد....

چه آبان هایی.... چه آدم هایی.... روح شان قرین رحمت حق و یادشان جاودان و گرامی!

+ جناب عزراییل؛ چه میکنید؟

+ فقدان ۱۱ هنرمند طی ۱۶ روز

دل را دخیل پنجره فولاد کردیم و آمدیم....

najvaye-man — Sat, 07 Nov 2009 20:27:18 GMT

یا مُعطِیَ المَسأَلات

8/8/88 نوت زدم:

"کسی قدم به حرم، بی مدد نخواهد زد ....... بدون واسطه، دم از احد نخواهد زد
گدای کوی رضا شو که این امام رئوف ... به سینه‏ی احدی دست رد نخواهد زد"

و دست رد به سینه نزد که هیچ، کمتر از یک هفته بعدش من رو به مهمانی پذیرفت.

مهمانی‏ای که همه کس رو مأمور کرد تا یاری کنند و من رو به حرم‏ش برسونند، اونم بعد از دو سال.

اونجا فقط این دو بیت از ذهنم رد میشد و گه گاه هم این اشعار.

- نوشته: "آدم‌ها دو دسته‌اند؛... و دستهٔ دوم آن‌هایی‌ هستند که نخواسته، دعایت می‌کنند."

و کسانی که یاد شدند، نه فقط نخواسته بودن که خیلی ها هم نادیده بودند. دیگه خواسته ها که بمانند. امید که مقبول افتاده باشه. خصوص دعا برای شفای مریض ها.

- تو مشهد به دیدار دو دوست وبلاگی شاد شدم. و البته به شنیدن صدای یکی که هرچند قسمت نشد ببینمش، اما کلی صداش روحم رو شاد کرد. (شما رو میگم ها) انشاءالله به زودی جور شه و دوباره برم و ببینمش. (بچه پررو شدم ها)

کتابِ "آرزوهای بزرگ کودکان" هم یادگاری ای بود که گرفتم و البته ذوقم کامل شد با یادداشت اولش. ممنونم عقیقِ نازنین.

+ ممنونم فاطمه، این پستت علاوه بر دیدارت، کلی حال داد.

- روایتی منقول از امام رئوف:

"هرگاه پیشامد سختی روی داد، از ما کمک و یاری بجوئید.
و اینست قول خداوند که فرمود؛ «و برای خدا نام‏های نیکوئی است، با آن نام‏ها خدا را بخوانید.»"

هشتِ هشتِ جمعه ی هشتاد و هشت ... روز ولادتی از نوع روز مبادا

najvaye-man — Fri, 30 Oct 2009 20:26:18 GMT

يا راحِمَ الْمَساكين

نوشتند:

"سالها تقویمِ شمسی گشت و گشت ... شادمان شد چون شنید این سرگذشت

روز میلادِ امــام هشتـــم است ....... هشتِ هشتِ جمعـه‏ی هشتـــاد و هشت"

و انگار یک استثناء در صفحات تقویم همه را به جنب و جوش انداخته بود برای ثبت این تاریخ در زندگانیِ زیر صد سال شان! هر کس هم به نوعی.

و تو هم به دیدارِ دوستان نادیده می روی بلکه اولینی ثبت کنی در این تاریخ متفاوت.

و چه حس خوبی ست دیدن آشنایان سالهای دور، سالهای قبل از آمدنت به این زمین...

و این جمعه‏ی پر از هشت، روز میلاد امام رئوف است، روز عید! اما مرور شعرها و سخن از او، فقط تو را به هوایِ حرم اش پر میدهد و چه فایده وقتی هوای پر زدن باشد اما بال ...؟!...

با اینکه روز میلاد ضامن آهوست، با اینکه دیدار دوستان حس خوبی برایت داشته، با اینکه 8/8/88 است، اما؛ باز هم غروب جمعه اش، غروب جمعه است... به سانِ همه ی جمعه های دیگر و این بار حتی، سخت تر و سنگین تر....

دلت میخواهد دست بیندازی به ثانیه شمارها و نگه شان داری بلکه نگذرند، و بمانند در این تاریخِ خاص...

اما چه فایده؟!...

آسمان دلت هم به سانِ آسمان زمین ابری میشود، گویی که هوای این ناحیه روی آفتابی شدن ندارد...

با خودت زمزمه میکنی:

"وقتي تو نيستي، نه هست هاي ما،

چونانکه بايدند، نه بايدها...

مثل هميشه آخر حرفم و حرف آخرم را،

با بغض مي خورم.

عمري است لبخندهاي لاغر خود را در دل ذخيره مي کنم، باشد براي روز مبادا...

اما؛

در صفحه هاي تقويم روزي به نام روز مبادا نيست.

آن روز هر چه باشد؛

روزي شبيه ديروز، روزي شبيه فردا، روزي درست مثل همين روزهاي ماست.

اما کسي چه مي داند؟!

شايد، امروز نيز روز مبادا باشد...

هر روز بي تو، روز مبادا ست."

و باران می بارد....

و این جمعه هم تمام می شود، به سان تمام جمعه های بگذشته، و تو ناتوان از نگه داشتنِ ثانیه ها و باز هم می نشینی به انتظار...

نوت زدم: "کسي که اندوهي از دل مؤمن بزدايد، الله تعالي در روز قيامت اندوه را از دل او برطرف نمايد."
امام رضا علیه السلام

زیرش نوشتم: مؤمن نیستم اما اندوه دلم اگر بزدایی، یقین، خداوند جور بهتری جبران کند...
تو خود بهتر میدانی...
اندوه دلم میزدایی، یا امام رئوف؟

امید که؛
روز میلادش بر همگان مبارک و فرخنده بوده باشه،
و لطف‏ش در همه حال، شامل حالمان شود.

- همه‏ی آنچه این روزها از امام رضا علیه السلام خوانده بودم و هرچه نخواندم و دوست داشتم بخونم رو این زیر گذاشتم:

مجموعه ای از یادداشت های مرتبط (بعضی‏ش عجیب حرف دلم بوده، خصوص آخری!)

ویژه نامه ولادت ثامن الائمه (سایت آوینی)

ویژه نامه نسیم رضوان (سایت تبیان)

اینها هم شنیدنی ست:

مجموعه مدیحه و مولودی حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرّضا

کبوترِ گنبدِ طلاتم... هواییِ اون صحن و سراتم (دوسِش داشتم)

پی نوشت: ساعت ثبت رو گذاشتم؛ همان ساعات نگاشتن یادداشت.
                (بخاطر دسترسی محدود نشد آپ شه.)

                ضمناً حدیث بالا رو قبلاً اینجا آورده بودم و البته که بسی زیاد به دلم نشسته این حدیث.

                هشتم سال‏مرگ "قیصر امین‏پور" بود، شعر زمزمه شده هم از آقای شاعر بود.

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بَرِ دوسـت

najvaye-man — Sun, 25 Oct 2009 05:54:18 GMT

يا رافِعَ السَّماء

چه خوش است حال مرغي که قفس نديده باشد
چه نکوتر آنکه مرغــي، ز قفـس پريده باشد

پـر و بـال ما بريدند و در قفـس گشـودند
چه رها، چه بسته مرغي، که پرش بريده باشد

گفتند: «كلاغ»، شادمان گفتم: «پر» ..... گفتند: «كبوتران مان»، گفتم: «پر»
گفتند: «خودت»، به اوج انديشيدم ... در حسرت رنگ آسمان، گفتم: «پر»

گفتند: «مگر پرنده اي؟»، خنديدم ........ گفتند: «تو باختي» و من رنجيدم
در بـازي كـودكان، فريبـم دادنـد ............ احســاسِ بزرگِ پـر زدن را چيـدم

آن روز به خـاك، آشنـايم كردند ...... از نغمـه‏ي پــرواز، جـدايـم كردنـد
آن باور آسمــاني، از يادم رفت ..... در پهنه ي اين زمين، رهايم كردند

حالا، همه عزم پـر گرفتن دارند ......... دستـان مـرا دوبـاره مي ‏آزارنــد
همراه نگاه مات و بي بـاور من ...... از روي زمين به آسمــان مي‏بارند

گفتند: «پرنده»، گريه‏ام را ديدند ....... ديوانه‏ي خـاك بودم و فهميدنـد
گفتم كه: «نمي ‏پرد»، نگاهم كردند .... بـر بـازيِ اشتباهِ من خنديدند

خوشا بی بال و پر، پریدن... خوشا پر کشیدن...

آرزو دارم پرواز کنم، از دام های دنیا تا بام های دنیا...

و "پرواز" بهترین حسی‏ ست که سراغ دارم و بزرگترین آرزوم در "پریدن" خلاصه شده (لااقل این روزها)!

...

عطی! از اون روز که برات گفتم که هوس پرواز دارم، این حس هر روز پررنگ‏تر شده عوضِ اینکه از یاد بره.

پی‏نوشت: این پست، نگاشته شد به تاریخ ۳۰ مهر، اما به سبب دسترسی محدود به اینترنت نشد آپ شه.
میخواستم تو دنباله‏ نوشتی، چیزی، بگم که نجوای من، "متولدِ ماه مهر" بود و حالا دو ساله شده و ... نشد دیگه، مهم نیست حالا!

سلام بر بانوی آب و آیینه

najvaye-man — Tue, 20 Oct 2009 15:54:18 GMT

یا مَنْ هُوَ بِمَنْ رَجاهُ کَریم

بانوی من!به یمن میلادت، ذره ذره، نور می‏شوم و قطره قطره، حضور.
و دل را به سرای کرامت‏ات دخیل می‏بندم،
تا در روز مقدس تولد تو با دست‏های پاکت تطهیر شوم.
دست گیری کن بانو!که دستانم خالی‏ست و چشمانم به امید عنایتی...

"میلاد بانوی آب و آیینه، حضرت فاطمه معصومه، مبارکتان باد."

√ کریمه (با کریمان کارها دشوار نیست)

√ به حرم ره‏ام ندادند... (یاددداشت پارسال خودم)

√ نجوا با کريمه اهل بيت عليهاالسلام (شنیدنی‏ست...)

√ تابش شمع و چراغ و کهربای نورها؛ آمد کنون (دل‏نوشته)

√ مدیحه و مولودی برای کریمه آل طه + اشعاری برای ایشان

√ ویـژه‎نـامه‏ی میلاد حضـرت معصـومه سلام‏الله‏علیها (سایت تبیــان)

√ ویژه‎نامه‏ی ولادت حضرت فاطمه معصومه سلام‏الله‏علیها (سایت آوینی)

و امروز روز دختر نام گرفت، تا شاید دختران‏مان قدر خودشان را بیشتر بدانند و دیگران هم توجه بیشتری بهشان کنند، البته، توجهی ارزشمند.

و گفتند که؛ هر انسانی تبسمی از وجود خداوند است.

پس روز دختر؛ به تبسم های زیبای خداوند، مبارک باد.

√ شعری برای تو

√ ویژه دختران در روز میلاد

√ من دختـرم، پس هستـم!

√ تو خودت ترانه ای، روزت مبارک!

√ حسنات را بگو که روزشان مبارک

√ تبسم خدایی... روزت مبارک‏ات باد

√ روز توست ... تویی که زاده شدی به مهر و یاد گرفتی مهربان

کودکانه/ به ما گوش میدین؟

najvaye-man — Thu, 08 Oct 2009 20:25:18 GMT

یا مُستَعان

"به زودی پدر و مادر تامی که اخیراً از هم جدا شده بودند، برای مذاکره درباره درس‏های عقب افتاده و رفتار ناشایست فرزندشان به مدرسه می‏آمدند. هیچ‏کدام نمیدانستند که دیگری نیز دعوت شده شده است.

تامی، تک فرزند، همیشه شاد، مایل به همکاری و شاگردی نمونه بود. چگونه میتوانستم والدینش را قانع کنم که نمرات بد اخیر او، واکنش قلب شکسته‏ش او نسبت به جدایی آنهاست؟!

مادر تامی وارد شد و روی یکی از صندلی های نزدیک میزم نشست. بلافاصله پس از او، پدر تامی هم سر رسید. عالی بود! حداقل آنان به وقت توجه داشتند. نگاهی متعجب و حاکی از خشم بین‏شان رد و بدل شد و بعد به عمد یکدیگر را نادیده گرفتند.

همچنان که درباره رفتار و درس تامی توضیح میدادم، دعا میکردم که سخنانم آنان را به هم نزدیک کند و بفهماندشان که چه بر سر فرزندشان می‏آورند. ولی به هرصورت، کلمات رسا نبودند.

من، صفحه کاغذی مچاله شده را که قطراتی اشک روی آن ریخته بود د گوشه‏ی میزش پیدا کرده بودم. بر هر دو روی کاغذ یک جمله، بارها و بارها تکرار شده بود.

در سکوت آنرا صاف کردم و به مادر تامی دادم. او آنرا خواند و بی کلامی به دست شوهرش داد. او اخم کرد. بعد صورتش باز شد. بعد زمانی نسبتاً طولانی کلمات را خواند.

سرانجام کاغذ را تا کرد و در جیبش گذاشت و دست همسرش را که به سویش دراز شده بود، گرفت. مادر تامی همچنان که اشک‏هایش را پاک میکرد، با تبسم به او نگاه کرد. چشمان من هم لبریز از اشک شده بود.

خداوند به روش خودش به من کمک کرد تا آن خانواده را دوباره با هم آشتی بدهم. او مرا راهنمایی کرد تا به نامه‏ای دسترسی پیدا کنم که نشانه قلب آزرده‏ی آن کودک بود و با آن صدای آن کودک را به گوش والدین‏ش برسانم.

روی آن کاغذ نوشته بود: «مادر عزیزم.... پدر عزیزم.... من شما را دوست دارم... من شما را دوست دارم....»"*

* برگرفته از کتاب "غذای روح"

هشتم اکتبر، روز جهانی کودک بود. روز جهانی‏ای که شعار سال‏ش شد: «به کودکان گوش کنیم»

از چند روز قبلش میخواستم با یه پست کودکانه برای این روز یادی ازش کنم اما نشد. کلمات نچسبید به هم و اصل ترش به حس ها.

اینجا پیشنهاد کرده بود: "شعار روز جهانی کودک ام‌سال را، بندهای پیمان‌نامه‌ء جهانی حقوق کودک را، تصاویر پوسترهای پایین را، و یا هرچیزی را که به کودکان مربوط است و خودتان دوست دارید، در طول این چندروز در وبلاگ‌هاتان تکرار کنیم. دربارهء کودکان و حقوق‌شان بنویسیم. برای کودکان بیمار دعا کنیم... به کودکان گوش کنیم."

و اینچنین شد که دلم خواست این داستان رو روایت کنم. برای پدر و مادرهای فردا، یا امروز. برای کسایی که دور و اطرافمون هستن و کم نیستن. بچه‏های زیادی که به خاطر رابطه‏های پدر و مادراشون روح خدشه داری دارن.

"به کودکان گوش بدیم."

اینجا و اینجا و اینجا رو ببینید و اگه خواستید شما هم کاری کنید، دیر نشده هنوز!

این رو هم بخونید. خصوص اونهایی که عادات بد دارن، چیزی مثل سیگار کشیدن. جالبه! (کوتاه‏)

از کودکان بیاموز، این و این و این رو هم بخونید. (کوتاه‏)

برای کودکان بیمار دعا کنیم... چشم که باز کنیم کم نیستن، حتی تو همین وبلاگستان هم نشونه‏هاشون هست.

پی‏نوشت۱: بچه که بودیم، واسه روز جهانی کودک کلی ذوق و شوق داشتیم. تنظیم میکردن رو روز جمعه و از صبح تا شب کارتون. ما هم که از پای تلویزیون تکون نمیخوردیم. یادش به خیر. اینجا یه عالمه از اون کارتون‏های کودکی‏های دوره‏ی خودمون رو لااقل، جمع کردم که البته اضافه هم میشه. دیدن‏شون خالی از لطف نیست.

اینم آهنگ لالایی.

یهو دلم هوای کانون پرورش فکری و کلی از خاطرات کودکی م و اونجا رو هم کرد. یادش به خیر.

من تاب میخورم ... برای کودک درونم و روز جهانی اش (:

پی‏نوشت۲: بچه ها اغلب از نی نی کوچولوهای دیگه خوششون میاد. حتی از عکس هاشون. این یه هدیه ست به اونا واسه روزشون (فولدری از عکس‏های بچه کوچولوها که به مرور اضافه هم میشه و البته بین بزرگترها بیشتر طرفدار داره گویا.)

پی‏نوشت۳: یه بار پیچک وبلاگ های کودکانه - مادرانه رو مروری کرده بود. دیروز کلی گشتم تا پستش رو بیابم و اینجا هم ازش بگم. (میتونین اینجا ببینیدش) اما اینجا اضافه میکنم که الان وبلاگ‏های پدرانه هم خوب دارن رشد میکنن و این برای من به شخصه جالبه. پیشنهاد میکنم اگه تا حالا خواننده وبلاگ‏های مادرانه نبودین به وبلاگ خانم شین و مادرانه حتماً سری بزنین! اینجا رو هم ببینین.

حاشیه‏نوشت توضیحی: شب های جمعه این بلاگفا قاط میزنه، الان چند هفته ست. واسه این نشد به موقع این رو بیارم. تازه میخواستم به یه سری دوستان هم سر بزنم که نشد. میرسم خدمت تون حتماً. فعلن عذر تقصیر و شرمندگی من رو داشته باشین.

منم آن مرغ سرگردان و تنها...پریشان گشته شد یکباره حالم

najvaye-man — Tue, 29 Sep 2009 18:49:18 GMT

یا وَلیَ الْحَسَنات

این شعر و نواش رو بسی دوست دارم، شنیدنی‏ست.

منم سرگشته‌ی حیران‏ات ای دوست …. کنم یکباره جان قربان‏ات ای دوست

تنی نــاسـاز شـوق وصـل کـوی‏ات ..... دهم سر بر سـر پیمانت ای دوست

دلــی دارم در آتــش خـــانه کــــرده ...... میـــان شعـــله‏هـــا، کـاشانه کـرده

دلـــی دارم که از شــــوق وصـــال‏ات ..... وجـــودم را ز غـــم ویـــــرانه کــرده

مـــن آن آواره‌ی بشــکسـته حــالـم ...... ز هجـــران‏ات بــُـتــا رو، بـــــر زوالـم

منــم آن مـــرغ ســـرگــردان و تنهـا ..... پریشــان گشته شد یکبـــاره حـالم

سـحـر ســـر بـــر سـرسجاده کردم ..... دعــــایی بهــــر آن دل‏داده کـــــردم

زحسرت ساغر چشمانم ‌ای دوست ..... لبـــانت یکســـره از بــــاده کــــردم

دلا تــا کـــی اسیـــر یـــاد یـــــــاری؟ ...... ز هجــــر یــــار تـــا کــی داغـــداری؟

بگــو تـــا کــی ز شــوق روی لیـــلی ..... چـــو مجنـــون پـــریشــان روزگـاری؟!

پـــریشـــانم، پــریشـــان روزگــــــارم ...... مــن آن ســرگشته‏ی هجــر نگارم

کنــــون عمـــریست بـا امید وصـلت ....... درون سینـــه آســـــایــش نــــدارم

ز هجـــرت روز و شـب فــریـــاد دارم ........ ز بیدادت دلـــی نــاشــــــاد دارم

درون کوهــســـار سیـنـه‏ی خــــود ...... هـــزاران کشـــته چـون فـرهاد دارم

چــرا ای نــــازنیــنم بـــی وفـــایی؟! .... دمـــادم بــــا دل مـــن در جفــایـی؟!

چــــرا آشـفــته کــــردی روزگــــــارم؟! ..... عـــزیــزم دارد این دل هـــم خدایی

هفته اول مهرماه رو هفته دفاع مقدس اسم گذاشته بودن، دلم میخواست چیزی بنویسم و اینجا بیارم، شاید به خاطر یه حس دِین یا چیزی شبیهِ این. تمام هفت روزِ نامگذاری شده گذشت و نتونستم، پاره خط هایی هم که نوشته بودم رو قابل اینجا گذاشتن و عمومی کردن نیافتم، این شد که تقریباً بی خیال شدم تا اینکه این رو ته یادداشت عطی خوندم: "این هم سهم ما از هفته ی تمام شده و ناشدنی دفاع مقدس!"

انگار چیزی درونم آتیش گرفت و باعث شد بیام اینجا و این آهنگ (آهنگ "ای دوست" با صدای حسین کشتکار بوشهری) رو که دوسش دارم و وصف حالی هم هست رو اینجا بیارم. شاید به این شکل بتونم دلم رو خوش کنم که منم سهم خودم رو دادم.

البته توی گوگل ریدرم هم یه فولدر ساختم و چندتایی لینک مرتبط رو به اشتراک گذاشتم. میتونید از اینجا ببینید. گمونم ارزش داشته باشه چند لحظه‏ای وقت بگذارید.

- ویژه نامه‏ی "هفته‏ی دفاع مقدس"؛ سایت آوینی

- هنر و ادبیات دفاع مقدس - خاطرات دفاع مقدس - سرودهای حماسی

- یادداشت های مرتبط خودم: - ما ز بالاییم، بالا میرویم؟!

- معراجیان از شط خون پرواز کردند